بسم الله الرحمان الرحیم
نامه 11
فرزند عزیزم، امیدوارم در پناه حضرت احدیت موفق باشی.

راجع به عظمت روح- که در چند نامه مطالبی برایت نوشتم-اگر کتاب ها نوشته شود، بازهم حق مطلب ادا نمی شود و با این که این موهبت الاهی بالاترین نعمتی است که خداوند عالم به بنده ای مرحمت می فرماید، کم تر درباره اش سخن گفته اند. در این موضوع ، حضرت باقر سلام الله علیه به جابرجعفی – که یکی از دوستان آن بزرگوار است- می فرماید: (( بدان که تو از دوستان ما نیستی؛مگر طوری شوی که اگر همه ی مردم شهر بگویند: فلانی، آدم بدی است، ناراحت نشوی و اگرهمه بگویند: آدم خوبی است، خوش حال نگردی.))

خوب دقت کن؛ آیا کسی که روحش کوچک است، می تواند این گونه باشد؟ اگرکسی این طور نشد، به گفته ی حضرت باقرسلام الله علیه، از محبت و ولایت اهل بیت عصمت و طهارت بهره نبرده است؛ در این صورت- اگر مالک دنیا هم شود و یا به اندازه ی جن و انس عبادت کند-آیا از عمر و زندگی خودش نتیجه گرفته است؟ پس اگر بگوییم بالاترین نعمت پروردگار ، بزرگی روح است، کلامی به جا گفته ایم.

عزیزم، با این روایت باید به کلی فکر ما تغییر کند و بفهمیم آن چه از اسلام و تشیع بعضی ها گفته اند ، خیلی سطحی بوده است؛ چون ولایت اهل بیت را منحصر کرده اند در سینه زدن و زنجیر زدن و امثال این ها؛ در حالی که حضرت امام باقر سلام الله علیه است که باید دوست خانواده ی رسالت را تعیین کند.آن بزرگوار می فرماید: ((تا وقتی مردم را هیچ ندانی و تعریف و تکذیبشان در نظر تو یکسان نشود، دوست ما نخواهی بود.))

ممکن است این مطلب در نظر تو تازگی داشته باشد، ولی با کمی فکر ، متوجه خواهی شد که واقعیت همین است؛ چون دوست اهل بیت نمی تواند دشمن خدا باشد. کسی به واسطه ی خوش آمد مردم دست به هر جنایتی می زند تا نگویند فقیر است و از هر راه که شد ، خانه و ماشین و .... تهیه می کند، نمی تواند ادعای دوستی خدا و اهل بیت را داشته باشد.

حضرت امام صادق سلام الله علیه می فرماید: (( تو با ادعای دوستی خدا، گناه می کنی و این ، کار عجیبی است. چرا؟ برای آن که دوست ، مطیع دوست است.))

خوب دقت کن؛ آیا ریشه ی عمده ی گناهان و معاصی ما غیر از توجه به دل خواه مردم چیز دیگری است؟ آیا توجه به خواسته ی مردم علتی غیر از کم ظرفیتی دارد؟ پیغمبر اکرم صوات الله و سلامه علیه و آله فرمودند : (( معرفت انسان کامل نمی شود مگر آن که مردم را در پیشگاه خدا مثل شتران فرض کند!)) آیا کسی که به علت روح کوچکش برای مردمی که به فرمایش مولا علیه السلام(( همج رعاع)) اند و با مختصر وزش بادی تکان می خورند و از جا به در می روند، ارزش قائل است و به خاطر آنان هر عمل خلافی را انجام می دهد، دوست خدا و دوست اهل بیت است؟! مردمی که به لباس نو و خانه و ماشین شما سلام می کنند و اگر به لباستان وصله بزنید، جواب سلامتان را نمی دهند ، آیا قابل اعتنا هستند؟

پس اگر می خواهید از عمر و زندگی خودمان نتیجه بگیریم و در آخرت،  رو سیاه نباشیم ، باید به تعریف و تکذیب مردم ترتیب اثر ندهیم.

پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: (( وای بر روزه دار! وای بر شب زنده دار! وای بر پشمینه پوش! مگر کسی که دامن نفس خود را از دنیا برچیده باشد و هر که را مدح او گوید،دشمن بشمارد و با هر که او را سرزنش کند، دوست باشد.)) اگر فرمایش پیامبر را وحی الاهی می دانیم و می گوییم
< ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی> چرا وقتی این جمله را از آن بزرگوار می شنویم_
به واسطه ی انس و عادتی که به وضع فعلی خودمان داریم- نشنیده می گیریم و راه غلطی را که یک عمر رفته ایم ادامه می دهیم؟ چه قدر خوب است قدری به خود آییم و به حال خودمان فکر کنیم و از این وضع نکبت باری که دنیا و آخرتمان را برباد داده است بیرون آییم!

چه فرصت ها که گم کردم در این راه     زبخت خوابناک غافل خویش!
مرا در اول ره منزل افتاد                     گم آمد کشتی ام در ساحل خویش

عزیزم، کسی که برای خودش ارزش قائل است، نمی تواند به خاطر خواسته ی مردم زندگی کند؛ ولی در میان میلیاردها انسان کره ی زمین چند نفر را سراغ داری که ارزش خود را بداند و برای خودش زندگی کند؟

برای به دست آوردن این حالت، راه هایی را عرض کرده بودم. یکی از آن ها- که این مقصود را تامین می کند و چنین قدرت روحی را به دست می دهد- شناخت مردم است؛یعنی کسی که مردم را بشناسد و بداند چه قدر بی وفا و بی حقیقت اند و پس از آن که ما را به خاک سپردند،دنبال خواسته های خودشان می روند و اصلا فراموش می کنند که چنین فردی هم در دنیا بود و در زندگی چه قدر برای ما زحمت کشید، هیچ وقت برای خوش آمد آن ها خودش را فدا نمی کند.

وفا مجوی زکس ور سخن نمی شنوی         به هرزه طالب سیمرغ و کیمیا می باش
یا وفا خود نبود در عالم                             یا مگر کس در این زمانه نکرد
کی نیاموخت علم تیر از من                       که مرا عاقبت نشان که نکرد

توجه داشته باش! آن فکری که یک لحظه اش از عبادت سال ها بهتر است، همین فکر است؛ چون کسی که این فکر مشغولش می کند،قدر عمر را می داند و هر قدمی را که بر می دارد، برای رضای خداست و حتی یک قدم برای رضای مردم بر نمی دارد؛ یعنی با این که به زن و بچه اش می رسد و به همین مردم کمال احترام را می گذارد و خودش را از همه پست تر می داند – به خاطر این که مردم را می شناسد – خدا را به آنان نمی فروشد.

دوست مفروش به دنیا که بسی سود نکرد           آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود
پس خیلی مواظب باشید! اما این که می گوییم چون مردم(( همج رعاع )) و بی وفا و بی حقیقت اند، نباید به آن ها توجه داشت، مقصود این نیست که نباید وظایف اخلاقی خودمان را نسبت به آن ها انجام دهیم؛ بلکه مقصود آن است که نباید رضا و خشنودی مردم را بر غضب خداوند عالم ترجیح دهیم.

رضای دوست به دست آر و غیر را بگذار                 هزار فتنه چه غم باشد ار بر انگیزند؟
مرا که با چو تو مقصودی آشتی افتاد                    رواست گر همه عالم به جنگ برخیزند

این، همان فرموده ی خاتم انبیا صلوات الله و سلامه علیه و آله است که فرمود: (( لا طاعه لمخلوق فی معصیه الخالق))

خدانگهدارت باد
1/1/65